گزارش ستاد پیشگیری از حوادث کوهستان جمعه ۱۴۰۲/۰۹/۰۴:
این هفته محل برپایی چادر ستاد منطقه کلکچال بود که اینجانب مریم بیات به همراه سرکار خانم مژگان مرادی عازم شدیم. برای ساعت شش صبح ابتدای پارک جمشیدیه قرار گذاشتیم و البته کمی هم زودتر رسیدیم و راه افتادیم. در طول مسیر تا به پناهگاه کلکچال برسیم افراد زیادی برای کوهپیمایی مشاهده میشدند که اونها رو از نظر میگذراندیم. خوب خیلی ها بجای کفش کوه از کتونی استفاده کرده بودند که امکان سر خوردن رو در این مسیر که پر از خرده سنگ است ،بیشتر میکنه. اتفاقا نیم ساعت قبل از رسیدن به پناهگاه به یه نوجوان برخوردیم که کنار مسیر نشسته بود. با شلوار پاره و ساق و زانوی زخمی و خون مرده (زخم باز نداشت)که گویا در حال فرود دویده بود و سر خورده بود. با اینکه حسابی درد داشت ،باهاش صحبت کردم و دیدم میتونه با کمک دوستانش لنگ لنگان خودشو تا پایگاه امداد و نجات هلال احمر برسونه تا اونجا اگر لازم هست براش پانسمان انجام بدهند.
ساعت هشت به اردوگاه کلکچال رسیدیم و مورد خاصی مشاهده نشد. از اونجاییکه فکر میکردیم محل برپایی چادر بالاتر و سر گردنه کلکچال هست حدود ۴۵ دقیقه دیگه صعود کردیم و ساعت ۹ صبح موفق به پرپایی چادر ستاد شدیم.
هوا خیلی گرم بود ولی باد خنکی می وزید. طی مدتی که اونجا مستقر بودیم به شکر خدا شاهد اتفاق خاصی نبودیم و شاهد صعود و فرود دوستان بودیم،بجز یه مورد آقا که گرما زده شده بود و توصیه های لازم رو برای بهبودی ،خانم مرادی بهشون یادآوری کردند و یه مورد دیگه هم خانمی بود که ایشون رو هم با توجه به اینکه حالت تهوع داشت و هوا خیلی گرم بود از ادامه صعود منصرف کردیم.
تا اینکه ساعت ۲ ماموریت ما به اتمام رسید و به پایین برگشتیم.
با تشکر از خانم مرادی که در این صعود منو همراهی کردند و اوقات خوشی رو در کنار هم گذراندیم.
دیدگاهتان را بنویسید