گزارش صعود به قله چالشی ونتار،قله ای با سوپرایزهای همیشگی
مختصات قله: 36.10581 ، 51.22187
تیم: ۷ نفر از اعضای باشگاه سرکچال
تاریخ اجرا: جمعه ۲۳ آبان
قلهٔ ونتار، یکی از قلههای کمتر
صعودشده و فنی منطقه، در دل طبیعتی بکر و کمگذَر واقع شده است. شیبهای تند، یالهای صخرهای، جنگلهای انبوه ارس، و مسیرهای متنوع و ناشناخته، این قله را به یکی از چالشبرانگیزترین مقاصد کوهنوردان ماجراجو تبدیل کرده است. ونتار نه فقط یک قله، بلکه مجموعهای از تجربههای ناب طبیعتگردی است؛ از تنگههای سنگی، رودخانههای پرآب و آبشارهای بلند گرفته تا پوشش گیاهی و جانوری غنی، که مسیر را زنده و پویا نگه میدارد.
این قله در خط الراسی قرار دارد که از غرب به قلل ناز و کهار و از شرق به هفت خوانی و کرچان میرسد،دسترسی به این قله از روستا های آویزر ؤ کلها در منطقه سیرا جاده چالوس و گته ده منطقه طالقان که ساده ترین مسیر صعود است صورت میگیرد،.برنامه صعود ما از مسیر جنوبی و روستای آویزر که از مسیرهای کمگذر این قله(به نوعی طولانی ترین و فنی ترین مسیر این قله میباشد) به شمار میآید و همین موضوع بر جذابیت و سختی برنامه میافزاید.
شرح برنامه:
حرکت به سمت روستای آورریز
طبق برنامهریزی باشگاه، تیم هفتنفره ما بامداد روز جمعه ساعت ۴:۰۰ با وسیله شخصی به سمت روستای زیبای آورریز (اویزَر) حرکت کرد.
هوا خنک، پاییزی و بسیار دلنشین بود. ساعت ۵:۴۵ به روستا رسیدیم و پس از آمادهسازی، ساعت ۶:۱۰ برنامه آغاز شد.
حرکت تا امامزاده
از مسیر پاکوب صورت گرفت که حدودا یک ساعت زمان برد.
تمام مسیر در کنار رودخانهای پرآب و زلال، میان تنگهها و دالانهای سنگی پیش میرفت، مناظری که زیبایی آنها وصفناپذیر بود و هر گام را با لذت همراه میکرد.
پس از یک ساعت و ربع به امامزاده رسیدیم.
در این نقطه، مسیر اصلی به سمت شرق و قله هفتخانی ادامه داشت، اما مسیر صعود ما به سمت شمال و یال گرده تغییر جهت میداد.
ورود به مسیر صخرهای و یال اصلی:
راه را ادامه دادیم و از بخشی از مسیر پاکوب دامداران گذشتیم. حدود نیم ساعت بعد به ابتدای یال صخرهای رسیدیم؛ جایی که شیب تند، جنگلهای فشرده، درختچههای کهنسال و تنههای تنومندی که تاریخ پرماجرای منطقه را بازگو میکردند، پیشروی ما بود.
ساعت ۸:۳۰ توقفی کوتاه برای صرف صبحانه داشتیم و پس از ۱۵ دقیقه مجددا ادامه مسیر دادیم.
مسیر با عبور از میان سنگها، زیر درختان بزرگ و لابهلای درههای پرشیب و مخوف، رنگی کاملاً فنی و چالشی به خود میگرفت.
رسیدن به یال ابتدایی گرده اصلی:
ساعت ۱۰:۰۰ به یالی رسیدیم که ابتدای مسیر اصلی منتهی به گرده بود. از اینجا، خطالراسی پر فراز و نشیب و سپس تراورس ها آغاز شد.
هنوز قله دیده نمیشد و این موضوع بر حس ناشناختگی و چالش مسیر میافزود.
پس از حدود ۱ ساعت و نیم تراورس سنگی و صعود بر شیبهای تند، خود را به یال اصلی زیر قله رساندیم.
صعود نهایی:
ساعت ۱۲:۳۰ به یال زیر قله رسیدیم. پس از نیم ساعت استراحت، صعود نهایی آغاز شد و در نهایت ساعت ۱۳:۳۵ روی قله ونتار ایستادیم،ارتفاع قله ۳۸۵۰ متر بود،عموما تو مسیر آنتن دهی موبایل وجود داشت ولی دسترسی به چشمه خاصی در این فصل از سال حداقل وجود نداشت.
پس از استراحتی کوتاه، ساعت ۱۴:۰۰ با این قله پر ابهت خداحافظی کرده و فرود را آغاز کردیم.
فرود و چالشهای مسیر بازگشت:
به دلیل چالشبرانگیز بودن گردهها و لزوم عبور مجدد از بخشهای فنی، تصمیم گرفته شد از یال غربی و سپس دره میان یالها بازگردیم.
اما در ادامه با آبشارهای بلند صخرهای مواجه شدیم که نیازمند کار فنی بودند.
با توجه به تاریکشدن تدریجی هوا، تیم تصمیم گرفت بهصورت تراورس به مسیر قبلی بازگردد.
عبور از چند بخش فنی در تاریکی شب و مدیریت انرژی تیم از دشوارترین بخشهای برنامه بود.
در نهایت، پس از یک روز کامل تلاش، ساعت ۲۲:۳۰ همه اعضا سالم و سلامت به روستا رسیدند.
صعود به ونتار تنها یک برنامه ورزشی نبود؛
آمیختهای بود از چالش، در غالب یک تیم بودن، طبیعت ناب، و تجربهای که روح کوهنورد را جلا میدهد.
مسیرهای صخرهای، جنگلی، رودخانههای خروشان، یالهای تند و بازگشت دشوار در تاریکی، همگی یادآور این حقیقتاند که کوهنوردی مدرسه صبر، تمرکز و احترام به طبیعت است. ونتار قلهای است که دیدهشدن نیاز ندارد،برای فهمیدنش باید آن را لمس کرد،باید زیر سایه درختانش قدم زد و از روی صخرههای خاموش و خشنش بالا رفت.این صعود، برگ دیگری شد در دفتر تجربههای باشگاه سرکچال.
تجربهای پر از درس، زیبایی، همدلی و احترام به کوهستان.
افراد تیم :
۱- ارسلان بیک محمدی ( سرپرست )
۲- ابراهیم رحیم زاده
۳- مظاهر علی پور
۴- سجاد اسماعیلی
۵- فاطمه حداد
۶- زهرا کفایتی
۷ – محسن کاشی
دیدگاهتان را بنویسید